سال نو

چه سال سگی بود امسال.خوب شد که تموم شد.

عید همگی مبارک.

جشواره

امروز صبح مراسم اختتامیه نخستین جشواره استانی ایثار بود.از بین تاترهای که دیده بودم،تاتر کاکوتی را از همه بیشتر دوست داشتم.نویسنده این کار کرامت یزدانی و کارگردانی اون هم بر عهده مهدی مرعشی بود.البته من همه تاترها را ندیدم،ولی زهره که عکاس جشواره بود و همه تاترها را دیده،اونهم همین نظر را داشت.از اونجایی که قبلا تا حدودی با کارهای آقای یزدانی آشنا بودم،خیلی دوست داشتم این کار را ببینم.انصافا خوب بود.صاحب حائری و جعفر دل دل زاده هم بازیهای خوبی انجام دادند.ولی من خودم بازی دل دل زاده را خیلی دوست داشتم.خوشحال شدم که تقریبا تمام عوامل تاتر مورد علاقه من برگیزده شدند.کرامت یزدانی نفر اول نویسندگی،مهدی مرعشی برنده سوم کارگردانی،صاحب حائری نفر دوم و جعفر دل دل زاده نفر اول بازیگری.

از اینجا به همه بچه های تاتر و انجمن خانه نمایش یزد "خسته نباشید" می گم و بهمه برگزیدگان هم تبریک.امیدوارم تاتر یزد همیشه زنده و فعال باشد و بعد از پایان این جشواره به حاشیه نرود.

...

آه! ای تمام شوکت هستی

 ای شادی بزرگ

ای جاویدانه ی مادینه

در ژرفنای ظلمت این شب

چو شط روشنایی، جاری باش

چو شط مهربانی، جاری باش

ای تجسم روح یگانگی  یک زن شو

ای تمامی ذات زنانگی.

روز جهانی زن مبارک.

هیچی...

همه زندگی روی قاعده می چرخه...قاعده های کلی...جزیی...خوب...بد.قاعده های زندگی من یه مدتیه قاطی کردن.ماه هاست ننوشتم...نه خبری...نه گزارشی...نه از چیزایی که قبلا می نوشتم.واسه همینه که سنگینم...سنگین نفس می کشم...سنگین زندگی می کنم.ای کاش به یاد بیارم چطوری بودم و چرا عوض شدم.ای کاش کسی به خاطر بیاره خوب بودنم را...اصلا من تا حالا خوب بودم؟...اصلا مهم هست خوب بودن من؟...ای کاش شعورم،فکرم به این زودی تموم نمی شد...چند روزی هست که کلمه ها تو گلوم جمع شدن...گاهی گم میشن...گاهی هم اشتباهی از دهنم می پرن بیرون...کلمه هایی که اگه گفته نشن،بغض می شن...بغضی که اگه بترکه،بد جوری می ترکه...خیلی بد...کاش جایی بود واسه خالی کردن این بغض و کشیدن یه داد حسابی...